"รักกัน...ก็ต้องทะเลาะกันเป็นธรรมดา "

 


...เราไม่สวย …งั้นเหรอ?...
ถึงไม่มีเธอคนไหน มาจับจอง
ไม่มีคนอยากเป็นเจ้าของ หรือเมียงมอง
และหยิบยื่นความรู้สึกที่ดีดีให้กัน

 

เนื้อคู่ที่แท้จริง ของฉันจะมีไหม
ถ้ามีแล้วเขาอยู่ไหนกันหนอ
...ฉันได้แต่ตั้งหน้าตั้งตารอ...
เมื่อไหร่กันหนอ...ที่เขากับฉันจะเจอกันสักที
เฮ้อ…รอ รอ รอ คนที่จริงใจ แต่ทำไมไม่มีสักทีหนอ?

คงจะเป็นความจริง
เมื่อทุกสิ่งอย่างในโลกนี้ไม่มีสิ่งไหนที่จีรัง
คนโง่ ก็คือคนที่ยึดติด และคนฉลาดเท่านั้น
ที่จะรู้จักคำว่า ปล่อยวาง

เพราะคนเรา ไม่มีใครที่เราจะสามารถ
ควบคุมคนอื่นนอกจากตัวเองได้ทั้งหมด
และแม้แต่ตัวเราเอง ก็ยังมีบางครั้ง
ที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ในบางครั้ง
แล้วจะหวังอะไร ให้คนอื่นมาเป็นได้ในแบบที่เราต้องการ

เพราะฉะนั้น การยึดติดจึงเป็นสิ่งที่โง่มาก
เพราะมีแต่จะทำให้คนที่ยึดติดนั้น
เจ็บปวด กับความเป็นจริงที่ต้องเจอมากขึ้น

แต่หากเรารู้จักการปล่อยวาง
มองทุกอย่างให้เป็นเรื่องของธรรมชาติ จะนำพาไป
เมื่อเกิดปัญหาอะไร ให้มองเป็นเรื่องง่าย
และเข้าใจสัจธรรมชีวิตมากขึ้น
ว่าในโลกนี้ ไม่มีอะไรที่จะอยู่กับเราไปตลอด
โดยที่ไม่มีวันสูญเสีย

เราจะสบายใจมากขึ้น หากวันหนึ่งต้องสูญเสียบางอย่างไป
เพราะนั่นคือสัจธรรม...มันคือหลักความจริง

การจะคบใครซักคนหนึ่งก็เหมือนกัน
หากเราคาดหวังจากใครซักคนมากเกินไป
คนที่จะเจ็บก็คือ "เรา" นั่นล่ะ
เพราะไม่มีใครในโลกนี้ ชอบการถูกบีบ
และถูกบังคับความรู้สึก ธรรมชาติคนเรา
เมื่อถูกบีบจนถึงชีดสุด มันก็เหมือนลูกโป่ง
ที่ต้องแตกออกมาในซักวัน และเมื่อถึงเวลานั้น
ก็จะมีแต่คนที่เจ็บ ...เจ็บกันทุกคน
ทั้งคนที่เรารัก หรือแม้กระทั่งตัวเราเอง

จงใช้ชีวิต อยู่บนความไม่คาดหวัง เพราะการถูกคาดหวัง
คือภาระที่หนักเกินไป ไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับใครก็ตาม